به گزارش ایفنا ؛ وزارت راه و شهرسازی با استناد به گزارش هزینه و درآمد خانوارهای شهری مرکز آمار ایران اعلام کرد ۶۹.۴۸ درصد خانوارهای شهری در سال گذشته مالک عرصه و اعیان واحد مسکونی خود بوده‌اند. همچنین سهم خانوارهایی که مالک اعیان هستند اما مالک عرصه نیستند به ۱.۲ درصد رسیده است. با احتساب این دو گروه نرخ مالکیت مسکن در مناطق شهری به ۷۰.۶۸ درصد می‌رسد.

وضعیت مالکیت مسکن در مناطق روستایی نیز متفاوت است و بر اساس این گزارش بیش از ۹۰ درصد خانوارهای روستایی مالک مسکن هستند.

بررسی روند تغییرات نرخ مالکیت مسکن در سال‌های اخیر نشان می‌دهد این شاخص از ۶۸.۳۴ درصد در سال ۱۴۰۰ به ۶۸.۰۷ درصد در سال ۱۴۰۱ رسیده است. نرخ مالکیت در سال ۱۴۰۲ به ۶۸.۹۳ درصد و در سال ۱۴۰۳ به ۶۹.۱۸ درصد افزایش پیدا کرد. این رقم در سال ۱۴۰۴ با رشد ۱.۵ واحد درصدی نسبت به سال قبل، از مرز ۷۰ درصد عبور کرد.

مقایسه بلندمدت این شاخص نیز نشان می‌دهد میانگین نرخ مالکیت مسکن خانوارهای شهری در دهه ۹۰ حدود ۶۶ درصد و در دهه ۸۰ حدود ۶۸ درصد بوده است. بر این اساس، نرخ ۷۰.۶۸ درصدی ثبت‌شده در سال گذشته بالاترین سطح مالکیت مسکن در شهرها طی دست‌کم ۲۰ سال اخیر به شمار می‌رود.

کاهش سهم مستاجران شهری

در کنار افزایش نرخ مالکیت مسکن سهم خانوارهای مستأجر در مناطق شهری نیز روند کاهشی داشته است. بر اساس آمار منتشرشده سهم مستأجران شهری از ۲۳.۱۶ درصد در سال ۱۴۰۰ به ۲۲.۷۹ درصد در سال ۱۴۰۴ رسیده است.

یکی دیگر از نکات قابل توجه در آمار سال گذشته افزایش سهم مالکیت اعیان به ۱.۲ درصد است. مالکیت اعیان به معنای مالک بودن بنای مسکونی بدون مالکیت زمین یا عرصه آن است. وزارت راه و شهرسازی معتقد است این شاخص می‌تواند بخشی از آثار واگذاری واحدهای مسکونی در قالب طرح‌های حمایتی مسکن را منعکس کند.